Agronom Work

Wykryliśmy twoją lokalizację jako Stany Zjednoczone. Możesz zmienić swój kraj w każdej chwili.

Wybierz inny

Wykrycie wirusa ptasiej grypy H5N1 u kota i szczurów w gospodarstwie drobiarskim

Wykrycie wirusa ptasiej grypy H5N1 u kota i szczurów w gospodarstwie drobiarskim

Trwająca globalna panzootia wysoce zjadliwej grypy ptaków (HPAI) szczepu A(H5N1) klady 2.3.4.4b wciąż stanowi poważne wyzwanie dla sektora rolnego. Wirus, który rozprzestrzenił się w Europie i innych regionach świata, regularnie udowadnia swoją zdolność do pokonywania barier gatunkowych. Ostatnio udokumentowane przypadki zakażenia nietypowych żywicieli – mianowicie szczurów oraz kota domowego w gospodarstwie drobiarskim – uwypuklają złożone drogi epidemiologiczne tego patogenu.

Dla komercyjnych producentów drobiu oraz mniejszych hodowców obecność wirusa u gryzoni synantropijnych to wyraźny sygnał ostrzegawczy dotyczący trudności w zwalczaniu wektorów zakażenia. Szczur przemieszczający się między magazynami pasz, kurnikami a okolicznymi polami może pełnić rolę mechanicznego lub biologicznego nosiciela wirusa. Z kolei drapieżniki polujące na zakażone gryzonie lub chore ptaki stają się podatne na infekcję, tworząc pomost dla wirusa w pobliżu ludzi i inwentarza.

Chociaż wielkoskalowe fermy drobiu w krajach Unii Europejskiej utrzymują rygorystyczne protokoły biosekuracji – takie jak ogrodzenia, siatki zabezpieczające i profesjonalna deratyzacja – mniejsze gospodarstwa zagrodowe często wykazują luki w systemie ochronnym. Takie miejsca mogą funkcjonować jako ciche rezerwuary wirusa, umożliwiając jego przetrwanie i potencjalne przenikanie do łańcuchów dostaw.

W obliczu zagrożenia inspekcje weterynaryjne przypominają, że zwalczanie szkodników musi być traktowane jako integralny element ochrony stad. Zabezpieczenie pasz przed gryzoniami, ochrona budynków przed dzikimi ptakami oraz ograniczenie wstępu zwierząt domowych do stref produkcyjnych to kluczowe działania zapobiegawcze.

Co to oznacza dla rolników: Rolnicy i hodowcy powinni zintensyfikować programy deratyzacji oraz procedury biosekuracji, traktując gryzonie nie tylko jako problem strat paszowych, ale jako bezpośrednie zagrożenie epidemiologiczne dla całego gospodarstwa.

— Redakcja agronom.work