Ochrona kukurydzy przed rolnicą amerykańską: wnioski z badań

Rolnica amerykańska (Spodoptera frugiperda) pozostaje jednym z największych zagrożeń dla światowej produkcji kukurydzy. Najnowsze wyniki badań z Nowej Zelandii, prowadzone przez cztery lata, dostarczają cennych informacji na temat biologii tego szkodnika, które są niezwykle istotne dla europejskich agronomów i rolników.

Projekt badawczy koncentrował się na śledzeniu ścieżek migracji, gęstości populacji oraz odporności owada na tradycyjne metody chemiczne. Badacze zauważyli, że szkodnik potrafi zaadaptować się do warunków klimatu umiarkowanego szybciej, niż pierwotnie zakładano, co stanowi poważne wyzwanie dla rolnictwa w nowych regionach.

Dla europejskich rolników głównym zagrożeniem jest nieprzewidywalność przemieszczania się tego gatunku. Szkodnik został już odnotowany w krajach śródziemnomorskich, a doświadczenia z Nowej Zelandii wyraźnie wskazują, że poleganie wyłącznie na insektycydach jest często nieskuteczne. Szybkie budowanie odporności sprawia, że konieczne jest wdrożenie zintegrowanych metod ochrony roślin (IPM).

Skuteczna strategia walki z rolnicą opiera się na ciągłym monitoringu przy użyciu pułapek feromonowych, które pozwalają na wczesne wykrycie pierwszych osobników przed osiągnięciem progu szkodliwości ekonomicznej. Ze względu na wysoką mobilność owada, działania na poziomie pojedynczego gospodarstwa muszą być wspierane współpracą regionalną i wymianą danych o pojawach.

Na co zwrócić uwagę: Wprowadzenie sieci monitoringu feromonowego jest obecnie najskuteczniejszym sposobem zabezpieczenia upraw przed nagłym atakiem. W przypadku zauważenia nietypowych uszkodzeń liści w kształcie „okienek”, należy niezwłocznie zgłosić ten fakt do lokalnych służb ochrony roślin, aby ograniczyć dalsze rozprzestrzenianie się szkodnika.

— Redakcja agronom.work